Styczeń
Luty
Marzec
Kwiecień
Maj
Czerwiec
Lipiec
Sierpień
Wrzesień
Październik
Listopad
Grudzień

Jest też kilka krzaczków lwich paszczy,

... bladoróżowa macierzanka,

Przegorzan (Echinops) jest dobrze znanym "ostem". Występuje w południowych rejonach Europy. Osiąga wysokość 80 - 100cm. Jego główkowaty kwiatostan barwy od jasnoniebieskiej do fioletowej, o średnicy od 2 do 4 cm, rozwija się od lipca do sierpnia. Ma skromne wymagania. Lubi miejsca suche i nasłonecznione. Rośnie dobrze nawet na kamienistej glebie. Rozmnaża się przez podział i z nasion. W sprzyjających warunkach może stać się ekspansywny.

Jest egzotyczna eukomis dwubarwna. 

Wszyscy wiemy, że to samice komarów gustują w naszej krwi, samce żywią się nektarem kwiatów. Ale  właściwie dlaczego tak jest, dlaczego każda płeć lubi co innego jeść?
Samice komara są wyposażone w narząd węchu. Ich czułki zawierają receptory rozpoznające substancje zapachowe. Jeden rozpoznaje składnik ludzkiego potu. Receptor jest aktywny w ciele samicy komara tak długo, dopóki owad nie wyssie odpowiedniej ilość ludzkiej krwi. Czyli wszystkiemu winny jest ten jeden receptor. Żeby tak można było go usunąć, komarzyce byłyby całkiem miłymi zwierzątkami.

Ale póki co, samice komarów dalej lubią naszą krew i wszystko wskazuje na to, że w najbliższym czasie nic w tym temacie się nie zmieni. Pozostaje jedynie walka z nimi.

W ogródku mamy wyśmienitego myśliwego, który wytrwale pomaga nam w tych poczynaniach - łowika. 

W naszym kraju żyje aż 83 gatunki tych pożytecznych owadów. Eliminują mnóstwo szkodników lasów, pól, łąk, ogrodów. Trzeba przyznać - odwalają za człowieka kawał solidnej roboty. 

Polują w locie, albo wybierają miejsce na zasadzkę. Gdy znajdą odpowiednie, nieruchomieją i czyhają na ofiarę. Mają niezwykle czuły wzrok. Zauważywszy przelatującego owada, zrywają się bezszelestnie do ataku. Łapią ofiarę w locie, przebijają kłujkiem i wtłaczają odrobinę jadowitej śliny, która natychmiast paraliżuje lub uśmierca ofiarę.

Kolejne pożyteczne i równie żarłoczne jak łowik zwierzątko w akcji - biedronka siedmiokropka pożerająca mszycę.

Dobrze jest czasami posiedzieć we dwoje, nawet z głową zwróconą w dół,bo tak naprawdę nie ważne gdzie i jak, ale z kim.

A tu trzmiel podczas posiłku i nieco dalej biedronka siedmiokropka w dość nietypowej jak dla niej pozycji. Chodzi po łodyżce uczepu, ale jak chodzi ... na dwóch nóżkach i na dodatek wygląda zupełnie jak wojowniczy Żółw Ninja, tylko pancerzyk jakby bardziej w kropki. 

I jeszcze dwa trzmiele wśród kwiatków kosmosów. Bardzo lubię to zdjęcie. Jest takie ciepłe, promienne, myślę, że dobrze oddaje atmosferę letnich, beztroskich dni. 

Patrząc na ten ulotny moment - trzmiel "zawieszony" tuż nad kwiatkiem  i drobinki pyłku unoszące się w powietrzu wiemy, że za chwilę  wszystko się zmieni. Owad usiądzie na kosmosie, a pyłek gdzieś zniknie - pewnie część jego znajdzie się na kwiatku, a może spadnie na ziemię, albo uniesie go wiatr ... 

Są też zwierzątka, które świetnie pozują. Mam na myśli oczywiście koniki polne. Jeżeli trochę poobserwujemy je, poznamy ich zwyczaje, zachowanie, zrobienie fotki nie sprawi większych trudności. Teraz tak mówię, ale jeszcze nie tak dawno - samo podejście na dostateczną odległość stanowiło dla mnie nie lada problem. Konik polny był jednym z trudniejszych owadów do "upolowania". Ale jak to mówią trening czyni mistrza. Teraz mogę trzymać obiektyw niemalże przy nim i pstrykać zdjęcia ile dusza zapragnie.

W słoneczne dni, każdy z nich wygrzewa się, zażywając przy tym znikomą ilość ruchu. Zwierzak, gdy znajdzie odpowiednie miejsce, pozostaje w nim stosunkowo długo. W tym czasie jego ruch sprowadza się wyłącznie do obracania swojego ciała tak, aby coraz to inna jego część była na słońcu. Wtedy wystarczy stanąć w dobrym miejscu (nie wolno zasłaniać mu słońca), konik sam będzie zmieniał pozycje, a nam w końcu jakaś przypadnie do gustu.

Pierwsze zdjęcie zrobiłam o 8:57.  Widać na nim białe,  jeszcze nie wyprostowane skrzydełka, ciało jasne, niemalże biały, pyszczek przypominający pysk konia. Z czasem barwa konika stawała się coraz ciemniejsza, brązowiała z każdą chwilą. Jego skrzydełka prostowały się, konik zaczął je rozkładać. Zmieniał się także kształt pyszczka. 

Pierwszy raz widziałam siedzącego konika z tak rozłożonymi skrzydełkami. Muszę przyznać, wyglądał imponująco. Niestety niedługo cieszyłam się ich widokiem. Nawet nie zauważyłam kiedy złożył je. Mój świeżo "przebrany" konik stał się takim zwykłym. Jedynie kolor skrzydełek zdradzał dopiero co zaszłą przemianę. A wszystko to trwało niecałe pół godziny. Ostatnie zdjęcie zrobiłam o 9:18. 

Na koniec chyba warto pokazać taki chitynowy oskórek. A ponieważ mam  zdjęcia takiego, nie pozostaje mi nic innego, jak pochwalenie się również nimi. 

Ależ ja jestem chwalipięta. 

Nie jest odporna na mróz. Jesienią trzeba bulwy wykopywać z ziemi. Przechowujemy je w nieogrzewanym pomieszczeniu i ponownie wysadzamy w kwietniu. Wtedy można oddzielić młode bulwki przybyszowe i posadzić je w nowym miejscu. Zakwitną po dwóch, trzech latach.

Ku mojemu wielkiemu zadowoleniu doczekałam się jeszcze innych kolorów kwiatów nasturcji. Rośliny te bardzo dobrze zasłaniają puste miejsca. Myślę, że w przyszłym roku również znajdą się w ogródku.

Kwitnie Roscoea auriculata. To moja nowa roślina. Niestety, nie udało mi się znaleźć żądnych informacji na jej temat.

Nie zabrakło także słoneczników (Helianthus annuus). Rok temu wsialiśmy nasionka dwóch jego odmian -  ozdobną  i zwyczajną. Wyrosła tylko ta pierwsza. Za to w tym roku, mimo że nic nie sialiśmy, mamy obie. Ależ te nasionka są żywotne. Rok temu nie udało im się wykiełkować, a w tym ...

I jeszcze jedna fotka autorstwa mojego męża, prawda, że przepiękna.