Styczeń
Luty
Marzec
Kwiecień
Maj
Czerwiec
Lipiec
Sierpień
Wrzesień
Październik
Listopad
Grudzień

Lipiec - to już prawdziwe lato. Bezchmurne niebo, temperatura powyżej 30 stopni - idealna pogoda urlopowa...

... a ogródek ... chyba mniej zachwycony taką aurą. Jest bardzo sucho i jak zwykle trawa najbardziej to odczuwa. Staram się ją podlewać, ale to nie wystarcza. Tawułki i języczka pomarańczowa też w nie najlepszej formie. W takich warunkach dobrze radzą sobie malwy -  pięknie wyglądają jej wielkie kwiaty... 

... choć i one mają swoje problemy. Liście tej rośliny zaatakowały malutkie robaczki. 

Mam nadzieję, że znajdzie się kilku naturalnych wrogów tych szybko rozmnażających się szkodników. Podejrzewam, że należą do nich pająki - nie powiem - jest u nas wiele imponujących okazów.

Wśród tak licznego grona na uwagę zasługuje mały pajączek - skakun arlekinowy (Salticus scenicus), zwany też pląsem zebrą. Jest niewielkich rozmiarów - od 5 do 8mm, krępej budowy, o krótkich i mocnych odnóżach. Ma słabo owłosione ciało, o charakterystycznym ubarwieniu w biało-czarne poprzeczne prążki. Nie buduje sieci. Do swoich ofiar skrada się na stosunkowo niedużą odległość (około 1cm), po czym błyskawicznie skacze. Przed upadkiem w dół zabezpiecza się wlokąc za sobą nić pajęczą przytwierdzoną do podłoża. Przestraszony skacze w dół zwieszając się na tej nici. Posiada bardzo dobry wzrok. Ma 8 oczu, 4 większe oczy umieszczone są z przodu, na szerokim głowotułowiu, a 4 mniejsze po bokach głowotułowia z tyłu. Z czterech oczu w przodzie głowotułowia dwa środkowe są wyraźnie powiększone. Potrafi przesuwać oczy w bok zmieniając kierunek patrzenia, a także ogniskować wzrok na obserwowanym obiekcie uzyskując ostry kolorowy obraz. Atakuje nawet dwukrotnie większe od siebie ofiary, paraliżując je jadem (wikipedia.org).

Mamy też niestety inne szkodniki, skutecznie uprzykrzające "życie" roślinom. 

Głównie te owady dają  nam się we znaki, reszta - a jest ich sporo gromadka, nie wyrządza widocznych szkód, że nie wspomnę o pożytecznych nektarożercach. 
Jak sympatycznie wygląda żerujący kosmatek z główka zanurzoną w pyłku kwiatowym.  Nie dość, że pije nektaru, to przy okazji pomaga w zapyleniu kwiatka (pyłek przyczepia się do jego włosków). Owad ten występuje od kwietnia do czerwca, więc teraz nie można już go zobaczyć. Niemniej fotka wydała mi się bardzo fajna i dlatego pozwoliłam sobie ją zamieścić. 

Bardzo rzadko spotykanym mieszkańcem naszego ogródka jest owad z rzędu pluskwiaków (Hemiptera) - plusknia jagodziak (Dolycoris baccarum). W tym roku widziałam ją zaledwie kilka razy. Pozwolę sobie przedstawić kilka fotek tego urodziwego robaczka. 

Rząd owadów - pluskwiaki -  liczy około 60-ciu tysięcy opisanych gatunków występujących na całym świecie. W Polsce jest 600 do 800 gatunków tych owadów. No proszę, a u nas widziałam ostatnio tylko pojedyncze okazy pluskni jagodziak. W zeszłym roku były wtyki straszyki, odorki jednobarwki, barczyńce owocowe, trafił się zbrojec dwuzębny, puklica rudnica,  tasznik łąkowy, także malutka zielona Palomena prasina, a kowali bezskrzydłych (tramwajarzy) było mrowie. Najbardziej intrygujący jest brak tych ostatnich.

4 lipca obudził nas potężnymi grzmotami. Niebo całkowicie pokryte grubymi ciemnymi chmurami wyglądało groźnie. Na szczęście za niedługo zaczął padać deszcz, burza oddaliła się i wkrótce na dworze pojaśniało. Temperatura spadła o dobre 10 stopni, a jeszcze wczoraj ... żar lał się z nieba. 

Już od końca czerwca kwitną moje ulubione byliny - tawułki. Myślę, że warto poświęcić tej urodziwej roślinie więcej uwagi.

Tawułka (Astilbe) - bylina, charakteryzująca się obfitymi, pierzastymi wiechami, utworzonymi z mnóstwa drobnych kwiatków i osadzonymi na stosunkowo długich łodygach. Kwiaty na rozgałęzieniach wiechy często mają inne odcienie, a nawet mogą różnić się nieco barwą. Tawułka pochodzi z Chin i Japonii. Rośnie tam około 35 różnych gatunków. Niektóre z nich mają zaledwie 30 cm wysokości, inne osiągają aż 2 metry. Najbardziej znane są odmiany objęte nazwą astilbe Arendsa. Wśród nich znajdują się rośliny od średnio wysokich do wysokich, kwitnące między czerwcem a sierpniem. 

Astilbe Arendsa jest typową byliną stanowisk chłodnych i wilgotnych. Dobrze czuje się w półcieniu a nawet cieniu, choć na stanowiskach wilgotnych i w pobliżu zbiorników wodnych może rosnąć również w miejscach nasłonecznionych. Lubi glebę o odczynie kwaśnym, zasobną w próchnicę i składniki pokarmowe. W takich warunkach rośliny utrzymują się przez wiele lat bez szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych. W kępach trochę starszych korzenie mają tendencję stopniowego "wyłaniania się" z gleby. W takim wypadku dobrze jest od czasu do czasu przykryć je torfem. Rozmnaża się łatwo przez podział karp. Robi się to jesienią i wiosną.

Dodatkową zaletą tawułek jest to, że - gdy już się dobrze ukorzenią - nie można  wyrwać ich gołymi rękami. Od strony północnej, między naszym ogrodzeniem a chodnikiem mamy wąski pas ziemi. Zawsze miałam problem z jego zagospodarowanie. Na początku rosła tam trawa, ale nie wyglądała dobrze. Właściciele swoich ukochanych czworonogów po prostu wysadzali zwierzaki na nią. Później zaczęłam wsadzać iglaki. Z tego też nic nie wyszło, szybko znaleźli się amatorzy cudzych drzewek. Sadziłam jeszcze wiele innych roślin, ale dopiero tawułki utrzymały się w tym miejscu. Są bardzo dekoracyjne i owszem, na początku było kilku chętnych "miłośników przyrody" ale zawsze kończyło się na zniszczeniu nadziemnej części rośliny. W tej chwili nie zauważyłam większych uszkodzeń. Zdarza się, że ktoś urwie kilka gałązek, mimo to roślina dalej dobrze wygląda.

Minęło parę dni, pogoda dalej w kratkę - świeci słońce, za chwilę pada deszcz. Zrobiło się dużo chłodniej, ale za to ogródek mamy solidnie podlany. Mówiąc szczerze dodatkowe kilkudniowe podlewanie na pewno mu nie zaszkodzi. Trawa, jeszcze niedawno pożółkła, teraz przepysznie zielona, a rudbekie ociekające deszczem ... wyglądają przepięknie... 

... choć suchym też niczego nie brakuje

Kwitną również liatrie kłosowe (albo liatry) - fioletowa i biała. Osobliwą  cechą tych roślin jest kolejność rozwijania się kwiatów - od góry do dołu. 

W tym roku po raz pierwszy wsiałam nasiona nasturcji. 

Nasturcja (Tropaeolaceae) pochodzi z Peru i Boliwi. Roślina jednoroczna o płożących lub wspinających się pędach, których długość dochodzi do 3-4m. Zarówno tarczowate, jasnozielone liście, jak i różnobarwne kwiaty - w zależności od odmiany: żółte, pomarańczowe, aż do ciemnoczerwonych - są ozdobą rośliny. Nie ma specjalnych wymagań glebowych. Może rosnąć zarówno w miejscach słonecznych jak i w półcieniu. Jest rośliną leczniczą (wikipedia.org).

W dalszym ciągu kwitną funkie, firletki. Są też ostróżki, nagietki, dziewanna, lwie paszcze, floksy ...

Zbliża się połowa miesiąca - po kilku chłodniejszych dniach powróciło  upalne lato - ciekawe na jak długo ...

W ogródku pełno  najpiękniejszych przedstawicieli świata owadziego - motyli. Udało nam się zrobić pełno zdjęć latolistkowi cytrynkowi (Gonepteryx rhamni) - znanemu również pod nazwą listkowiec cytrynek. Jest to dość pospolity motylek. Skrzydła samców są cytrynawożółte, samic zielonkawobiałe, na których znajdują się charakterystyczne brązowe plamki.

Nierzadko możemy podziwiać również urodziwego motyla rusałkę pawik (Inachis io). Należy on do najpopularniejszych polskich motyli. Ze względu na wzór znajdujący się na skrzydłach - duże niebiesko-żółto-czarno-czerwone plamy (oczka) - często nazywany jest pawim oczkiem. Zimuje w zacisznych miejscach strychów, altanek i domów. W maju składa jaja na spodzie liści pokrzyw i chmielu. Zamieszkuje głównie Europę środkową i część umiarkowanej strefy Azji po Japonię. 

To były większe motyle, teraz przedstawiciel dużo mniejszych - modraszek ikar (Polyommatus icarus). Rozpiętość jego skrzydeł wynosi od 25 do 35 mm. Modraszek również jest bardzo rzadkim gościem w naszym ogródku.      

Jak to w życiu bywa, są też mniej urodziwe owady, chociażby grubiutkie, hałaśliwe trzmiele. Zobaczyłam takiego osobnika w dość nietypowej i chyba niezbyt wygodnej pozycji - zwisającego na liściu rudbeki. Wisiał tak co najmniej godzinę. Ponieważ było chłodno i na dodatek dopiero co przestał padać deszcz, widok nieruchomego owada nie był niczym nadzwyczajnym, raczej zabawna poza, w której postanowił przetrwać nieprzychylną aurę. Pogoda zaczęła poprawiać się, trzmiel nadal trwał w bezruchu. Pomyślałam - wreszcie będę miała fotkę tego wiercipięty. Z większej odległości udało mi się zrobić kilka ujęć. Akurat, gdy zbliżałam się do niego, zza chmur wyszło słońce. Mój nieruchomy model poczuł ciepełko, zaczął gramolić się na liściu, aż nagle znikł - nawet nie zauważyłam kiedy odleciał. Zaczęłam rozglądać się za nim - bez rezultatów, za to na kwiatku rudbeki siedział już inny - łapczywie chłepcący nektar - trzmiel.

Jeszcze kilka fotek tych mniej urodziwych mieszkańców naszego ogródka - ryjkowca siedzącego na kwiatku szczypiorka (żółte tło to chyba tygrysówka pawia), sympatycznej gąsieniczki wtulonej w liść tojeści rozesłanej,  konika polnego wygrzewającego się na słońcu. Jest także dwukropka gimnastykującej się na wierzchołku trawy i włochaty chrabąszcz na wiciokrzewie.