Styczeń
Luty
Marzec
Kwiecień
Maj
Czerwiec
Lipiec
Sierpień
Wrzesień
Październik
Listopad
Grudzień

Są już duże, puchate, wyglądają jak kuleczki. Umieją latać i robią to całkiem dobrze. Właśnie udało mi się zrobić zdjęcie maluszkowi siedzącemu na drzewie. Widziałam również troskliwego tatę kosa karmiącego swoją pociechę i to poza gniazdem, na gałęzi czereśni. Zdjęcie (z prawej) młodego kosa zrobiłam pod koniec kwietnia. Trzeba przyznać, że rodzice świetnie poradzili sobie z odchowaniem swoich dzieci. 

Przez cały ten okres bez przerwy widać było wszędzie - w trawie, na jabłonce,  morelce ... - dorosłe kosy z pełnymi dziobami - cała ich zawartość przeznaczona była  wyłącznie dla piskląt.

Ku mojemu zadowoleniu w ogóle nie reagowały na mnie, mało się ruszały,  były zajęte wyłącznie sobą. Mogłam zrobić im tyle fotek ile dusza zapragnie. Jedyną przeszkodą był deszcz. Mimo tak wspaniale pozujących modeli, aura nie pozwoliła mi na zrobienie takich ujęć jakie bym chciała. 

Gdy pogoda poprawiła się, w gromadkę wstąpiło życie. Robaczki zaczęły leniwie przemieszczać się po szczypiorku. Jeden, ten z małą główką, przeszedł ze "swojego" szczypiorku na inny, na którym siedział drugi, z większą, okrągłą główką. 

Nie wiem jaki był cel tej wizyty, może powiększenie populacji, ale gdy tylko się spotkały, doszło do - mówiąc delikatnie - przepychanek. Widzicie ten prawy sierpowy. Oj było gorąco. Po dość zażartej walce właściciel (albo właścicielka) szczypiorku przegonił intruza. Taki incydent wydarzył się tylko raz, ale i tak udało mi się uwiecznić go na fotce.

 Przestało padać, owady zaczęły szykować się do lotu, prostowały skrzydełka, machały nimi i wycierały je odnóżami.  Później zaczęły przelatywać z jednego szczypiorku na drugi, aż w końcu odleciały w wiadomym tylko sobie kierunku. Nie robiły tego wszystkie jednocześnie. Co jakiś czas jeden z nich odlatywał, ale zawsze w tę samą stronę co poprzedni.

Miesiącznica roczna ma już przegrody owoców - co prawda  są jeszcze zielone, ale to kwestia czasu. Niedługo staną się przezroczyste, srebrzyste i będą przypominać talary - judaszowe srebrniki. 

Osiąga wysokość 30 - 60cm, zwykle o pokładających się rozgałęzionych łodygach, na których osadzone są piękne kwiaty, najczęściej pomarańczowe, czasami żółte i czerwone. Kwitnie od maja do czerwca, niektóre gatunki aż do lipca. Jest rośliną mało wymagającą, co prawda bardzo lubi wilgotne stanowiska, ale dobrze czuje się także na ziemi suchej. Rozmnaża się przez dzielenie kęp. Nadaje się głównie do rozległych ogrodów skalnych lub na niższe rabaty bylinowe.

Narcyz Poeticus kwitnie najpóźniej. Kwiaty osadzone są pojedynczo na łodydze, odznaczają się przyjemnym zapachem. Listki okwiatu są białe, owalne, przykoronek krótki i płaski, zwykle pomarańczowy. Najlepszą odmianą jest Actaea. Roślina osiąga wysokość 60cm, duży kwiat ma średnicę 9cm. Listki okwiału są owalne, spiczasto zakończone, zachodzące na siebie, śnieżnobiałe. Przykoronek jest płaski. żółty, o ognistoczerwonym brzegu. 

Dobrze czuje się w półcieniu, na glebie lekko wilgotnej. Rozmnaża się tylko z nasion. Niektóre odmiany rozsiewają się same, ale są mniej efektowne. Lepiej wysiewać nasiona roślin wyselekcjonowanych. Orliki sadzi się na rabatach bylinowych mieszanych lub w niektórych partiach ogrodów skalnych. Nadaje się również na kwiat cięty. Można z nich tworzyć bardzo ładne kompozycje, łącząc je z gipsówką, a także z omiegiem zawilcem gajowym, gęsiówką, ubiorkiem itp. Przekwitnięte kwiaty należy obcinać nożyczkami.

Wyszłam do ogródka popełnić kilka fotek na potrzeby stronki. Na pierwszy strzał miała iść rogownica kutnerowata. Wypatrzyłam ładny okaz, już chciałam pstryknąć zdjęcie, a tu niespodzianka. 

W tym momencie przyleciał bliżej niezidentyfikowany owad i usiadł na nim. Trochę się pokręcił, jakby szukał dogodnego miejsca, po czym - dosłownie - rozłożył się na kwiatku i zastygł w takiej pozycji . Wyglądało to bardzo zabawnie. Nie powiem, widok ten wcale mnie nie zmartwił. Robiłam mu zdjęcia dobrych kilka minut. W końcu zaczęłam zastanawiać się czy przypadkiem coś mu się nie stało. Wyglądało to tak, jakby ten bzyczek zapadł w śpiączkę, albo i co gorsze ... 

Na szczęście nic z tych rzeczy, po pewnym czasie zaczął się poruszać. Wtedy udało mi się zrobić temu trzmielopodobnemu śpiochowi  taki uroczy portrecik. 

Rogownica kutnerowata (Cerastium tomentosum) - roślina wieloletnia. Osiąga wysokość 25cm. Ma długie płożące się pędy, liście srebrzyste, kwiaty białe. Kwitnie w maju i czerwcu. Lubi stanowiska słoneczne i półcień. Rośnie na glebach ubogich, piaskowych, suchych. Jest rośliną okrywową. Nadaje się do ogródków skalnych. 

Oprócz rogownicy kutnerowatej rośnie u nas rogownica pospolita, tyle że raczej w charakterze chwastu. Jest to bardzo pospolita roślina, można ją spotkać dosłownie wszędzie, na łąkach, przydrożach, polach. 

Na pewno wszyscy znamy konwalie, jej przepiękne, delikatne kwiatuszki, rozpoznajemy ich zapach, ale myślę, że mało kto wie, że wszystkie części konwalii  są trujące. Odnotowano nawet zatrucia śmiertelne u dzieci po zjedzeniu kilku jagód czy wypiciu wody z wazonu, w którym stał bukiecik konwalii. (wikipedia.org)

Konwalia (Convallaria) - jej uprawa jest bardzo prosta. Należy tylko posadzić ją na właściwym miejscu, w którym jej kłącza szeroko się rozrastające, nie będą przeszkadzały innym rośliną. Swoją świetność osiąga po 2 - 3 latach. Kłącza trzeba posadzić stosunkowo gęsto i dość obficie podlewać. Przed sadzeniem należy starannie odchwaścić glebę. Oprócz form botanicznych stosuje się parę form uprawnych, większych i wyższych. Istnieje nawet forma różowa i różowa pełna. Konwalia lubi miejsca zacienione, świeże i zasobne gleby. Roślina lecznicza.

  Ma gęsto rozgałęziające się kłącze, za pomocą którego rozkrzewia się. Na szczycie łodygi występuje pojedynczy silnie pachnący kwiat o średnicy 1,5 do 5 cm. Składa się on z pięciu płatków korony, które w gardzieli są nieco brodate, a na końcach ząbkowane. Kolor kwiatów u gatunku dziko rosnącego jest jasnoróżowy, natomiast u odmian ogrodowych od białego do czerwonego.

W naszym ogródku rośnie chaber górski (Centaurea montana). W naturalnym środowisku można spotkać go na łąkach górskich od Karpat aż do Pirenejów. Jest byliną, znosi bardzo dobrze susze i duże upały. Ma 50 cm wysokości, kwitnie w maju i czerwcu. Drugim, często uprawianym gatunkiem jest chaber białawy (Centaurea dealbata). Pochodzi z Azji Mniejszej i Kaukazu. Osiąga wysokość 80 - 90 cm, kwitnie od czerwca do lipca. Chabry nie mają dużych wymagań. Rozmnaża się je przez podział kęp (karp). Na dobrej glebie stają się trochę ekspansywne.

Kwitnie od maja aż do sierpnia. Dobrze czuje się przede wszystkim w półcieniu, na glebie próchniczej. Jeżeli będziemy ją regularnie podlewać, będzie bardzo ładnie kwitła nawet w pełnym słońcu. Na zimę trzeba ją lekko nakrywać. Rozmnaża się przez podzielenie karp. Zdrewniałe korzenie muszą być ucięte nożem. Stosuje się ją do ogrodów skalnych, na obwódki rabat i na kwiaty cięte. Można z niej tworzyć delikatne bukiety w połączeniu np. z gipsówką.

W trawie kwitną żółte kwiatuszków poziomkówki indyjskiej. Można dostrzec także jej pierwsze owoce, wyglądem przypominające truskawki. Są co prawda jadalne, ale niestety niesmaczne.

Każda grupa zawiera liczne odmiany i bez przerwy pojawiają się nowe. Kwiaty odznaczają się szeroką gamą kolorów, rozmaicie połączonych. Wybierając kwiaty należy brać pod uwagę nie tylko piękno kwiatów ale także okres kwitnienia. Najpiękniejsze kwiaty są niestety najmniej trwałe i często szybko "znikają". 

Kosaćce wielkokwiatowe wymagają stanowiska ciepłego, suchego i nasłonecznionego, a także porowatej ziemi Stosunkowo dobrze znoszą suszę. W cieniu i na glebie zbyt bogatej w azot są podatne na różne choroby. Po upływie 3 - 5 lat dobrze jest wyjąć kosaćce z gleby, podzielić karpy, oczyścić je i z powrotem posadzić trochę głębiej. Stare kępy kwitną słabiej. Dzielenie i przesadzanie najlepiej przeprowadzić w sierpniu. Jeżeli opóźnimy ten zabieg, w przyszłym roku irysy mogą nie zakwitnąć (archiwum - lipiec 2006).

Niektóre odmiany wydają kwiaty dwubarwne. Osiągają wysokość 70 - 100cm i kwitną od maja do czerwca. Można je rozmnażać z nasion, kwitną wówczas bardzo obficie od drugiego roku. Jeśli nie potrzebujemy nasion, bezpośrednio po przekwitnięciu kwiatostanów obcinamy je, co pobudza zwykle roślinę do ponownego kwitnienia w tym samym roku.