Styczeń
Luty
Marzec
Kwiecień
Maj
Czerwiec
Lipiec
Sierpień
Wrzesień
Październik
Listopad
Grudzień

ale susza 

Pogoda - , patrząc na mój ogródek mam mieszana odczucia, bo - z jednej strony - upał, temperatura tropikalna (powyżej 30°C) i co najgorsze - okropnie sucho, ale z drugiej - pogoda super - iście urlopowa - moja ulubiona - mogę siedzieć na słońcu godzinami.

Koniec lipca - ale susza. W tym miesiącu padał deszcz tylko dwa razy i na dodatek bardzo krótko. Mimo, że dość często podlewamy, ogródek przeżywa ciężkie chwile. Trawa w wielu miejscach wypalona, nasionka aksamitek, które tego lata posiałam, wschodzą bardzo słabo. Nawet chwasty pousychały. Mimo tak trudnych warunków jest kilka ładnych, kolorowych zakątków - i to cieszy. 

W ogródku od groma roboty. Ciągle coś przekwita, to znowu rozkwita. Żeby rośliny dobrze wyglądały, ładnie kwitły i nie chorowały trzeba na bieżąco usuwać uschnięte kwiaty. Wzmaga to zawiązywanie się nowych pąków kwiatowych, a także chroni roślinę przed chorobami grzybowymi, które często porażają przekwitłe kwiaty. Jest bardzo sucho, a więc niezbędne jest regularne podlewanie. Lepiej podlewać rośliny obficie co kilka dni, rano lub wieczorem niż codziennie małymi dawkami. Nieduża ilość wody sprawia, że korzenie rozrastają się przede wszystkim w górnej warstwie gleby, a rośliny stają się mało odporne na suszę. Natomiast większe dawki wody nawilżają ziemię głębiej. W takich warunkach korzenie mogą rozrastać się w głąb podłoża, a rośliny z dobrze rozwiniętym systemem korzeniowym znacznie lepiej przetrwają suszę. W czasie suszy trzeba również  pamiętać o ptakach. Woda jest im potrzebna do życia tak samo jak pokarm. Jedynie z koszeniem trawy można sobie pofolgować. Nasza trawa nie była koszona już prawie 3 tygodnie, może nie wygląda dobrze, ale lepsza taka niż żadna. 

Lipiec to najlepszy okres na przesadzanie kosaćców, nie wiem tylko czy w tych warunkach jest sens coś przesadzać, bo ziemia przypomina skałę. Ja swoimi zajmę się najprawdopodobniej w sierpniu, ale jeżeli jest taka potrzeba, to do dzieła. 

Kosaćce były ulubionymi kwiatami Cloud'a Moneta - słynnego malarza impresjonisty. Obsadzał nimi każde wolne miejsce w  swoim przydomowym ogrodzie znajdującym się w niewielkiej miejscowości Giverny, niedaleko Paryża. Dzięki mieszkańcom Giverny jego ogród do dziś wygląda tak samo. W ten dość osobliwy sposób czczą oni pamięć wielkiego artysty.

A robimy to tak: ostrożnie wykopujemy kłącza, dzielimy je na części, przycinamy liście i sadzimy w nowym miejscu.  Najlepiej rozwijają się sadzonki składające się z jednego lub dwu młodych kłączy połączonych ze starszą częścią. Tylko młode kłącza wytworzą nowe, mocne pędy. Do przycinania kłączy należy użyć ostrego noża. Dobrze jest posmarować powierzchnię cięcia środkiem grzybobójczym albo sproszkowany węglem drzewnym, aby zapobiec gniciu. Przy sadzeniu fragmenty kłącza powinny leżeć płasko, a po przykryciu warstwą ziemi jego wyżej położone części z pąkami liściowymi powinny trochę wystawać nad powierzchnię. 

Zakwitły różnokolorowe cynie o kwiatach pojedynczych i pełnych. Pamiętajmy, szczególnie teraz - w czasie suszy, o dodatkowym podlewaniu tych roślin. Podlewamy je od dołu, tak aby nie zraszać liści, bowiem pod wpływem wilgoci liście brązowieją i zasychają.

Werbena ogrodowa (Verbena hybrida) - roślina jednoroczna o zwartym pokroju, silnie rozkrzewiona. Kwitnie bardzo obficie i długo od czerwca do października. Wymaga gleby przepuszczalnej, gliniasto-piaszczystej. 

Werbeny w starożytności były roślinami świętymi, na które składano przysięgę i stąd pochodzi ich łacińska nazwa, wywodząca się od rzeczownika verbum  - słowo.

Parę lat temu, kiedy werbeny były przebojem balkonów i tarasów, kupiłam je do siebie na taras. Posadziłam w pojemnikach razem z innymi kwiatami. Gdy przekwitły, zebrałam nasiona, wymieszałam wszystkie razem i posiałam w ogródku. "Posiałam" - to może zbyt dużo powiedziane - po prostu  tę mieszankę nasion rozrzuciłam po ziemi między innymi kwiatami. Od tamtej pory wszystkie roślinki same się rozsiewają. Co prawda, zaczynają kwitnąć trochę później, ale - komu to przeszkadza.

Kwitnie także inna odmiana werbeny - verbena bipinnatifida - to kolejny kwiatek z  mieszanki "nasion tarasowych". W mieszance tej były również petunie i uczep.

Rojniczek pospolity (Sempervivum soboliferum) - rośnie u nas już wiele lat, a dopiero w tym roku po raz pierwszy zakwitł.

Eukomis dwubarwna, lilia  grzywiasta (Eucomis bicolor) - ze względu na bardzo oryginalny wygląd stanowi niezaprzeczalny rarytas w ogrodzie. Dobrze rośnie w pełnym słońcu i lekkim cieniu. Wymaga gleby piaszczysto-gliniastej, dostatecznie wilgotnej. Nie zimuje w gruncie. Jesienią cebulki wykopujemy i przechowujemy do wiosny w chłodnej piwnicy.

Lilia tygrysia (Lilium tigrinum) - jest gatunkiem bardzo popularnym dzięki dużej odporności i skromnym potrzebom. Ma od 120 do 180cm wysokości. Kwitnie w sierpniu. Wymaga stanowiska nasłonecznego, nie znosi gleb wapiennych.

Jedno co niszczy moje lilie, to poskrzypka liliowa (Lilioceris lilli) - czerwony chrząszcz, wygryzający dziury w liściach i pąkach kwiatowych. Warto obserwować zagrożone rośliny, bowiem pojedyncze chrząszcze można wyzbierać, a liście z jajami - obrywać. Jedne i drugie trzeba niszczyć.

ale jak unicestwić takie urodziwe zwierzątko?

Aster chiński (Callistephus chinensis) - bardzo ładna roślina jednoroczna. Pochodzi z Chin. Do Europy został sprowadzony w 1732r. Wszystkie astry cechuje szeroka gama czystych kolorów, nie ma odmian wielobarwnych. Lubią stanowiska słoneczne. Nasiona kiełkują po upływie 7-14 dni,  zdolność kiełkowania zachowują przez 3-4 lata.

Astry są bogato rozgałęzione i jeżeli zetnie się szczytowy kwiat, pędy boczne rozwiną się i będą wspaniale kwitły.

Moje astry rozsiewają się same. Jest ich zawsze bardzo dużo (podobnie jak lwich paszczy). Co roku uzupełniam nimi puste miejsca po kwiatach, które wcześniej przekwitły (tulipany, dzwonki ...). 

Dziewanna wielkokwiatowa (Verbascum thapsiforme) - roślina lecznicza. Odwar z koron kwiatowych stosowany jest jako środek wykrztuśny, zmiękczający i ściągający w chorobach górnych dróg oddechowych i do płukania gardła. W lecznictwie ludowym korony kwiatowe i nasiona używane są przy kaszlu, nieżycie oskrzeli, astmie, rozedmie, czerwonce, biegunce, nieżytach żołądka, żylakach odbytu, żółtaczce i chorobach wątroby. Maść ze sproszkowanych nasion stosuje się w leczeniu ropiejących ran i wrzodów. Esencję ze świeżego ziela wykorzystuje się również w homeoterapii.

Roślina dwuletnia. W pierwszym roku życia tworzy tylko rozetę dużych liści, zaś w drugim wyrasta pręt do 2m wysokości gęsto pokryty liśćmi. Kwiaty żółte, o delikatnym zapachu, po uschnięciu pachną miodem.

A co z nasionami - no właśnie ... już najwyższy pora na zbiory.

W lipcu nie tylko usuwamy uschnięte kwiaty, musimy pamiętać również o zbiorze nasion. Część zasychających owocostanów zostawiamy na roślinach do chwili, aż nasiona w pełni dojrzeją, a jeszcze nie wypadają ze swych okryw. Zbieramy je podczas suchej pogody - nie powinno  to obecnie stanowiło żadnego problemu. Nasiona do przechowywania muszą być dobrze wysuszone, w przeciwnym razie łatwo może zniszczyć je pleśń. Miejsce ich przechowywania powinno być ciemne, chłodne i suche. W takich warunkach nasiona długo zachowują  zdolność kiełkowania. 

A jeśli zapomnieliście o przekwitłych kwiatach, nie zebraliście nasionek - to i tak nie ma się czym martwić. Matka Natura sama zadba o nie i na pewno w przyszłym roku zobaczycie je znowu w swoim ogródku. Może nie w tym miejscu, gdzie byście chcieli - no cóż - zawsze można przesadzić. Ja od wielu lat stawiam na naturę, jeszcze mnie nie zawiodła, chyba że zbyt skrupulatnie usunę usychające kwiaty, wtedy i Salomon nie pomoże.

Środek lata. Już czas ruszyć w Polskę, myślę, że będzie to południe kraju - Tatry. Widoki w górach są wspaniałe, więc na pewno przywieziemy wiele zdjęć - chyba, że pogoda nie dopisze.